Ik ben een ontzettend eigenwijs nest. Zo, dat is eruit.
Ik vind het fijn om zelf het wiel uit te vinden, ik houd wel van een beetje controle en alles moet vooral persoonlijk en eigen zijn. Zo werk ik ook als fotograaf. Natuurlijk luister ik goed naar de wensen van het bruidspaar en kan ik die vertalen in foto’s die zij mooi vinden. Maar ik keek daarbij tot nu toe weinig naar anderen fotografen.
In het contact dat ik met andere (bruids-)fotografen heb, kwam het regelmatig aan de orde: welke fotografen ze volgen, van wie ze steeds alle blogs lezen die verschijnen, door wie ze geïnspireerd raken. En ik kon daarover nooit zo goed meepraten. Ach, natuurlijk, er zijn veel goede Amerikaanse bruidsfotografen maar het feit dat ze vaak enorm veel geld verdienen met hun bruiloften staat me op de een of andere manier tegen. Jaloers? Wellicht.
En ik heb er ook het geduld niet zo voor: speuren op Google, foto’s kijken bij een ander, blogs lezen. Ik ben altijd wel met iets bezig en om daar nu echt de tijd voor te nemen, nee, dat deed ik eigenlijk nooit.
Half januari vond er in Maarssen een groot bruidsfotografen-evenement (Wordfeud anyone?) plaats. Een dag van netwerken, uitwisselen, albums bekijken en er werden ook workshops gegeven. Al weken van tevoren kon je je daarvoor inschrijven en ik weet nog dat ik dacht: ‘oh dat fotografenstel! Die wil ik wel eens in het echt bekijken’. En zo schreef ik me in voor een workshop poseren. Als een echte kritische puber dook ik ergens achterin de zaal, armen verdedigend over elkaar, weg achter een grote collega. ‘Overtuig mij maar eens’ snoof ik. De workshop begon met een filmpje met foto’s door het stel geschoten op een lekker muziekje. Muziekje: niks mis mee. Maar die foto’s… ja hallo, zo kon ik het ook! Alleen maar bruiden die zo model hadden kunnen zijn. Tuurlijk. Blauwe luchten, stralende gezichten. Alsof het in Nederland nooit regent… tsk.
De presentatie begon. Vol kwinkslagen en grappen vertelde het duo over hun manier van werken, de interactie die ze met hun bruidsparen hebben, de flow die ze met ieder bruidspaar opnieuw proberen te bereiken, de improvisatie die keer op keer geweldig uitpakt omdat ze weten wat ze doen. In de eerste tien minuten siste ik nog een paar kritische opmerkingen naar de fotograaf naast mij. Maar al snel werd ik stil. Ik werd gegrepen. Ik kon me helemaal voorstellen hoe dat met een bruidspaar zou gaan want met mij gebeurde hetzelfde: ik hing aan hun lippen, vond het geweldig wat ze lieten zien maar raakte ook geïntrigeerd door hun manier van interactie en werken. Aan het einde van de presentatie vroeg een van de toehoorders of het filmpje van het begin nu, met de verhalen en kennis uit de workshop, nogmaals kon worden vertoond. En ik keek echt volledig ánders. De foto’s grepen me. Zo wil ik ook werken, dit past bij mij!
Diezelfde avond liet ik aan mijn vriend op de iPad hun website zien. Nee, ik ga het zeker niet kopiëren want ik ben Simone en dat is altijd anders dan wat zij doen. Maar ik ben wel oprecht geïnspireerd geraakt. En ik kan je vertellen: voor een eigenwijs nest als ik ben is dat behoorlijk bijzonder!
Hieronder drie van hun foto’s (met toestemming uiteraard), die ik echt waanzinnig mooi vind. De sluiers, de manier waarop ze de ruimte gebruiken. De foto’s ademenen een sfeer van rust en vrijheid die ik prachtig vind. Wie ze zijn? Sassen en Verstraaten!







