De meeste stellen beginnen hun dag samen op de traditionele manier: de bruidegom kleedt zich elders om, de bruid doet dat in hun eigen huis of bij haar ouders en dan komt er een moment dat de bruidegom de bruid komt ophalen en ze elkaar voor het eerst zien in hun prachtige pak en mooie jurk. Fotografisch is dat niet altijd het fijnste moment van de dag: de emoties zijn geweldig, maar de plaats is vaak lastig om te fotograferen. Bij de voordeur zit je met verschillend licht (het is binnen vaak veel donkerder dan buiten en het licht is verschillend van kleur) en als je binnen fotografeert heb je regelmatig last van volle kapstokken en tassen die al klaar staan met alle benodigdheden voor de dag. Toen ik hoorde van de plannen van Nanda en Ronald voor hun ontmoeting was ik dan ook direct wild enthousiast! In een laantje in het park waar ze meerdere keren per week een ommetje maken zouden ze elkaar, omringd door familie en tegen een achtergrond van fris lentegroen, voor het eerst ontmoeten. Woohoo! En omdat ik deze dag samen met collega Michiel Fokkema (samen fotograferen we als Trouwduo) zou fotograferen bood dat nog meer mogelijkheden om dit werkelijk van alle kanten vast te leggen.

‘s Ochtends was ik bij Nanda waar ze zich in mijn bijzijn omtoverde tot een fantastische, krachtige, serene bruid, terwijl Michiel de voorbereidingen bij Ronald fotografeerde. Terwijl Ronald met de hele familie klaar ging staan in het laantje, reed ik achter de bruidsauto met daarin Nanda en haar broer, samen met haar ouders en schoonzus ook naar dezelfde plek. Ik rende even vooruit om een idee te krijgen van waar iedereen stond en hoe ik daar straks het best kon fotograferen en trof de bruidegom aan, op van de zenuwen, prachtig in zijn pak met een kleurig boeket en daarachter iedereen die hen dierbaar is. Terwijl ik hem kort begroette kon ik het niet laten om even snel ‘ze is geweldig!’ tegen hem te zeggen. En oh die arme Ronald – zenuwachtig, vol verwachting – hij brak acuut in tranen uit. Teruglopend naar Nanda moest ik zelf ook drie keer slikken. ‘Kom maar snel, er staat daar iemand vreselijk te verlangen!’

En daar kwam ze. En terwijl ze nog nét niet zichtbaar was voor Ronald en de familie, hield ze even haar pas in, keek naar mij en zuchtte: ‘oh ik heb het ook even niet meer!’. Vervolgens draaide ze de hoek om en had de bruidegom vol zicht op zijn geweldige aanstaande die nog zeker twintig meter bij hem vandaan was… dat was teveel voor Ronald en met ferme pas en tranen over zijn wangen rende hij naar haar toe! Een emotionele omhelzing volgde. En ik geloof niet dat er ook maar iémand was die geen brok in z’n keel had. Wat een liefde, wat een emotie, wat een spetterend stel! Dit mogen vastleggen, wat een voorrecht.

Vandaag was ik bezig met het uitzoeken en bewerken van dat deel van de bruiloft en ik besloot een hele blog te weiden aan alleen die ontmoeting. Omdat het er absoluut een was om nooit te vergeten, maar ook om andere stellen te laten zien hoe  je dit moment bijzonder kunt maken en net dat beetje meer kunt geven door simpelweg een andere locatie te kiezen. En natuurlijk omdat het ook laat zien welke meerwaarde het heeft om twee fotografen te hebben op je bruiloft.

De foto’s van de rest van de – net zo geweldige en emotionele – dag volgen maar geniet vast even mee van het verhaal van de ontmoeting tussen Nanda en Ronald!

De manier waarop wij elkaar hebben leren kennen is al bijzonder op zich. Ik twitter. Ik twitter veel. En ik word ook regelmatig door nieuwe mensen gevolgd. Zo ook door ene Mark. Tja, dat kan. Na een tijdje kreeg ik opeens een persoonlijk berichtje: ‘Wij gaan trouwen en we willen jou als bruidsfotograaf!’. Ik was behoorlijk verrast. Meestal nodigt een bruidspaar mij uit voor een kennismakingsgesprek en dat doen ze dan vaak met meer dan één fotograaf. Na zo’n gesprek is het altijd even spannend: kiezen ze voor mij of…? Extra bijzonder vond ik het dat Carine en Mark ook nog eens helemaal in Zwolle wonen. Én dat ze wilden overleggen over de trouwdatum! Zo reed ik in november naar ze toe, om kennis te maken terwijl ik eigenlijk al wel wist dat ze voor mij gekozen hadden. En ik werd ook nog eens onthaald met vers gebakken appeltaart!

Na de loveshoot in februari was het deze vrijdag eindelijk zo ver: de bruiloft! Rekening houdend met niet-aanwezige files was ik lekker vroeg bij Carine, die enigszins zenuwachtig in spijkerbroek en met een prachtig opgemaakt en gekapt hoofd op me stond te wachten. Nadat ze door haar moeder, zus en schoonzus was omgetoverd tot een werkelijk sprookjesachtige bruid, ging ik met de moeder van Mark naar de plek waar hij zich om zou kleden. Ook Mark stond relaxed in spijkerbroek te wachten en werd tot mijn ontroering voor mijn camera volledig door zijn vader aangekleed. ‘Ik heb hem op de wereld gezet, nu zal ik er ook voor zorgen dat hij tot in de puntjes verzorgd zijn huwelijk in gaat’. Mooi!

De ontmoeting verliep vervolgens lekker snel. Carine had meer dan genoeg geijsbeerd en wilde nu-nu-nu in de armen van haar bruidegom! Na een korte lunch vertrokken we vervolgens om foto’s te maken. Mark en Carine fotograferen zelf ook en hadden vrij specifieke ideeën over hun fotoshoot. Ik merkte in de voorbereiding al snel dat ze precies wisten wat ze aan het doen waren en wat ik als fotograaf nodig zou hebben en heb hen lekker hun gang laten gaan. Dat betekende dat ik tot op het moment van de fotoshoot zelf geen idee had waar we foto’s zouden gaan maken. Normaal zou ik me daar enigszins zenuwachtig over maken maar hier wist ik dat het goed zou komen. En dat was ook zo!

We begonnen de dag bij een meertje vlakbij hun huis waar dit bruidspaar regelmatig komt om te wandelen. Vervolgens gingen we naar een geweldig strak viaduct over de IJssel, gemaakt van metaal en zwarte stenen, op een manier die ik ook in Afrika vaak tegenkwam. Gaaf! Werken met perspectief en lijnen is altijd leuk en het leverde bijzondere plaatjes op. Ik hou wel van het contrast tussen iets ruigs, donkers, industrieels en het romantische van een verliefd stel in trouwkleding. En tot slot maakte ik wat portretten en detailfoto’s in een klein bomenlaantje aan het water.

Toen was het tijd voor het officiële gedeelte van de dag. De trouwzaal zat vol met dierbare vrienden en familie, collega’s en buren. En gelukkig had ook de ambtenaar echt haar best gedaan er een leuk en persoonlijk verhaal van te maken, met ruimte voor een gulle lach en een kleine weggepinkte traan. En daarna werd het toch echt tijd voor feest! In Dalfsen verzamelde iedereen weer en na een onthaal met rozenblaadjes en een toost met champagne was het tijd voor wat familiefoto’s. Toen we kort van tevoren nog even contact hadden om de puntjes op de i te zetten, vertelde Carine me al dat ze niet goed wist wat ze moest doen. Veel of weinig combinaties? Ik raadde haar aan een lijstje te maken van al haar wensen. Op het moment dat de familiefoto’s gemaakt moeten worden, staan veel gasten vaak een beetje ongemakkelijk te grijnzen, maar met een beetje grapjes maken en lekker snel werken levert het vaak wel erg leuke en waardevolle foto’s op.

Voor mij eindigde de dag met een heerlijke barbecue (met speciaal voor Mark aan de kaart toegevoegde varkenshaassaté!) maar toen ik vertrok was de band net aan het uitladen en is de dag nog afgesloten met een spetterend feest!

Carine en Mark, ik vond het ontzettend leuk en bijzonder om deze dag zo intensief met jullie mee te maken en ik kijk er naar uit jullie hopelijk in september weer als bruidspaar te mogen begroeten op een van onze bruidsworkshops! Heel erg veel geluk samen!!

Om met het eerste te beginnen: dat kun je vaak al wel op de website van de fotograaf zien. Vrijwel iedere bruidsfotograaf heeft voorbeeldfoto’s of een portfolio online staan. Natuurlijk is de fotograaf ook niet gek (ik ook niet) en staat als het goed is het beste werk van de fotograaf online. Een volledige reportage bestaat heus niet alleen uit van die spetterende foto’s. Maar dat hoeft ook niet. Je kunt uit het portfolio vaak wel de stijl van de fotograaf afleiden en dat zegt meestal wel genoeg. Is het een fotograaf die wat klassieker fotografeert of zitten er ook wat aparte foto’s tussen? Zijn de foto’s veelal licht of donker, met veel of weinig kleur? En vooral: wat vinden jullie als bruidspaar mooi, wat spreekt je aan?

Dan het budget. Voor de een is de fotograaf het belangrijkst van de hele dag en dat bruidspaar heeft dan ook een flink percentage van het totale budget voor de fotograaf gereserveerd. Voor een ander stel is de fotograaf best leuk, maar is een goede band of een geweldig diner veel belangrijker. En ook het totaalbudget verschilt natuurlijk van bruidspaar tot bruidspaar. Eén ding staat vast: als de tarieven van de fotograaf voor jullie simpelweg onbetaalbaar zijn houdt het op. Toen ik zelf net begon als bruidsfotograaf zei een bruidspaar een keer tegen mij: ‘Weet je, Simone, dat eten, dat is de volgende dag weg. Die band, die hoor je nooit meer. En de jurk hangt straks te verstoffen in de hoes. Maar de ringen en de foto’s, die hebben we straks als herinnering en worden als het goed is door onze kleinkinderen geërfd.’. Voor hen was de fotograaf dus heel belangrijk en (gelukkig!) hoor ik dat steeds vaker.

Tot slot: zie je het zitten om de bruidsfotograaf van je keuze straks een hele dag, een belángrijke dag, om je heen te hebben of krijg je enigszins jeuk als hij of zij in de buurt komt? Dat komt de foto’s meestal niet ten goede. Bovendien is het best fijn als je op je bruiloft gewoon lekker jezelf kunt zijn en kunt genieten zonder steeds het gevoel te hebben dat er een vreemde in de buurt loopt. De befaamde klik dus. En natuurlijk kun je op een goede website van een bruidsfotograaf wel enigszins zien wat voor vlees je in de kuip hebt, maar een ontmoeting vind ik daarbij zelf toch wel fijn. Ik hoef echt niet met ieder bruidspaar dat ik fotografeer op vakantie , maar je op je gemak voelen, geen ongemakkelijke stiltes en een beetje in de gaten hebben wie of wat voor een bruidspaar belangrijk is, vind ik zelf echt prettig. Een vrijblijvend kennismakingsgesprek dus, om lekker te kletsen, de dag eens door te praten en te zien of we het allebei zien zitten.

Ondanks deze drie factoren blijft het kiezen van een bruidsfotograaf best lastig. Hoeveel afspraken maak je, hoeveel ga je er zien? Vraag je rond in je vrienden- en kennissenkring of ga je af op Google? En wanneer hak je de knoop? Als bruidsfotograaf probeer ik in ieder geval mijn website dusdanig in te richten dat veel van de vragen alvast beantwoord worden. Mis je iets, of heb je vragen of opmerkingen? Ik hoor ze graag! Enne… succes met kiezen!

Zo stond ik afgelopen donderdagavond op het strand van Kijkduin, samen met een stel dat in mei gaat trouwen en dat donderdag de mazzel had van een heerlijke zonsondergang. Op hun trouwdag zullen we de foto’s wat meer midden op de dag gaan maken – dat past vaak toch wat beter in de planning van de hele dag – maar nu ontmoetten we elkaar om half zeven toen de zon net die mooie gouden gloed begon te krijgen. Het was best koud, dus de jassen bleven aan, maar het was heerlijk om tegen de prachtige blauwe lucht en het warmgele helmgras een leuke serie foto’s te maken. Wat een kleuren!

Kijkduin heeft één strandopgang waar ik helemaal verliefd op ben vanwege het zachte riet en de mooie paaltjes. Volgens mij heb ik het er al eerder over gehad in mijn blogs maar deze avond… wow!! Het bruidspaar vond het in eerste instantie best eng met zo’n camera en zo’n toch wat onbekende fotograaf. Ik vond het dan ook een enorm compliment toen ik halverwege de shoot opeens naast me hoorde ‘ik vind het met jou eigenlijk best meevallen, ik vind het zelfs wel leuk!’. Uiteindelijk gingen we allebei tevreden uit elkaar: ik omdat ik weer eens mooie plaatjes had mogen schieten, genietend van alles om me heen en zij omdat ze én mooie foto’s tegemoet konden zien maar ook wat minder zenuwen hebben voor de shoot op hun grote dag. En dat was nou preciés de bedoeling!

Het aftellen is begonnen! En ik ben snipverkouden…. Ik zie het al helemaal voor me, zitten we daar in het gemeentehuis en dan worden na het ja-woord de ringen gebracht. En in plaats van zo’n schattig klein ringkussentje is het een box tissues die eraan komt. Wat een feest! Maar, ik heb nog een paar weekjes te gaan dus met alle mogelijke vitaminen, dozijnen zakdoekjes en zo weinig mogelijk stress heb ik nog even de tijd om de weerstand weer op te krikken en geheel gezond mijn trouwdag te beleven.

En het beleven begon allemaal al zo mooi vorig jaar zomer…. Heerlijk op vakantie en onderweg vanuit Frankrijk via Zwitserland naar Italië. Ineens zei mijn vriend Ronald dat hij toch wel erg graag even de auto uit wilde. Maar van mij hoefde dat niet zo nodig. Ik reed liever nog even het laatste uurtje Italië in om op zoek te gaan naar een leuke B&B voor de nacht. Toch liet ik me overhalen en na een kwartiertje in de bergen rond te lopen werd ik ineens enorm verrast. Ronald ging op z’n knieën en vroeg me of ik zijn vrouw wilde worden… Mijn antwoord liet niet lang op zich wachten; Ja! Ja! Ja! Yes! Oui! Si! (En ik weet niet in hoeveel meer talen ik het wel wilde uitschreeuwen op dat moment).

Wat een waanzinnig gevoel en wat een landing moest ik daarna weer maken om weer in de normale, bewoonde wereld terecht te komen. Tja, en toen mochten we samen ineens aan de slag om een bruiloft te plannen. Een aantal dingen waren best lastig. Moesten we het nou heel klein vieren ergens op een zonnig eilandje ver weg? Of zou het niet leuker zijn om met familie en vrienden op het Franse platteland een gaaf barbecue-feest te geven? Gelukkig konden we al snel de knoop doorhakken en kozen we voor een “relaxte” dag lekker vlakbij huis aan de prachtige rivier de Vecht.

Oja, en dan was er bij een bruiloft ook nog iets met een jurk. Oei. Misschien dat sommige dames al jarenlang een beeld hebben en exact kunnen uittekenen (of het op Draw-It al doen) hoe “de” jurk eruit gaat zien maar ik vond het maar moeilijk. Ik geloof dat ik in de zomermaanden na het aanzoek kilo’s aan bruidstijdschriften ons huis heb binnengesleept tot grote vreugde van mijn aanstaande  Maar, met nu nog maar een paar weekjes te gaan kan ik zeggen dat het me gelukt is om de aller-aller-allermooiste jurk uit te zoeken. Hij hangt inmiddels in de kast bij mijn ouders en ik kan echt niet wachten tot ik hem ein-de-lijk aan iedereen kan laten zien!

Een aantal beslissingen waren juist wel weer makkelijk te maken. Zo begon ik al vrij snel  na het aanzoek tegen Ronald enthousiast te kleppen over Simone, mijn reisleidster van mijn Afrika reis van 6 jaar geleden. Daar was ze toen al veel bezig met (analoge) fotografie. Ik volgde haar nog altijd via Facebook met haar inmiddels geprofessionaliseerde hobby. Toen ik Ronald haar website liet zien was ook hij direct enthousiast. Een zeer gezellig gesprek volgde en vorig jaar september was de fotografie voor de bruiloft al geregeld, dachten we…..

Want hoe gaaf was het dat Simone ons in januari liet weten dat ze weer iets nieuws ging doen. Bruiloftsfotografie vanuit dubbel-perspectief, samen met Michiel Fokkema in de vorm van twee fotografen! Zo leuk! Onze dag had inmiddels al helemaal vorm aangenomen en dit paste er echt perfect bij. Juist omdat we zo vlakbij huis trouwen en de gasten van a naar b kunnen lopen lijkt het ons geweldig om dit zo dubbel vast te kunnen leggen.

Maar goed. De voorbereidingen zijn inmiddels bijna allemaal achter de rug, het is nu echt nog maar 27 nachtjes slapen. En zoals Guus Meeuwis zingt: Ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan, vul ik het zelf al in mijn hoofd in…. en tenslotte tevreden mijn ring omgedaan! En mocht ik alsnog snipverkouden zijn of gewoon een traantje moeten laten straks in het gemeentehuis, nou laat dan die box tissues maar komen hoor! Simone en Michiel zullen er heus wel een mooi plaatje van maken!

Nanda

p.s. Hieronder zie je een paar foto’s uit de privécollectie van Nanda en Ronald: linksboven zoals ik haar in Afrika leerde kennen!

Het is een album van 30×30 en deze heeft verschillende soorten papier zodat jullie als toekomstig bruidspaar precies kunnen zien en voelen hoe dat er allemaal uitziet. Maakt het kiezen weer een stukje makkelijker! Omdat mijn andere demo trouwalbum al een mooie zachte kaft heeft (met een acryl bies eroverheen), koos ik bij deze voor iets heel anders: een aluminium voorkant, met ruimte voor drie foto’s en de rest in zwart leer. Ik vind het er zelf erg mooi en sjiek uitzien!

Natuurlijk kan ook dit album in alle andere zoete en minder zoete kleurtjes worden geleverd. Er is in ieder geval weer meer te kijken als ik bij een bruidspaar op bezoek kom!

Carine en Mark trouwen eind april in Zwolle en ik mag hun bruiloft fotograferen. Carine wilde eigenlijk heel graag strandfoto’s van haar bruiloft, maar dat gaat vanuit Zwolle natuurlijk niet zo makkelijk lukken. En dus besloten ze om hier dan de loveshoot voor te gebruiken!

Afgelopen maandag kwamen ze naar Den Haag rijden. Eerst lunchten we gezellig samen aan de boulevard bij Kijkduin, terwijl we lekker bijkletsten over de laatste voorbereidingen voor de bruiloft. Daarna gingen we het strand op. Het was een beetje koud en helaas tegen het mistige aan, maar ach dat geeft de foto’s ook wel weer een bijzonder sfeertje. Carine grinnikte tijdens de lunch al dat ze geen zin had ‘om de hele middag klef te doen’. Prima natuurlijk! Tijdens zo’n shoot kunnen we lekker uitproberen wat het beste bij jullie past en bij Carine en Mark was al snel duidelijk dat pret en stoeien voorop stonden. In korte tijd lukte het dan ook om een leuke serie van ze te maken. Dat belooft wat voor de bruiloft!

Ze hebben de foto’s zelf ook nog niet gezien (de CD is vandaag op de post gegaan!) dus ook voor hen is dit een eerste voorproefje. Ik ben benieuwd of er een foto bij zit die ze voor hun trouwkaart willen gebruiken!

In het contact dat ik met andere (bruids-)fotografen heb, kwam het regelmatig aan de orde: welke fotografen ze volgen, van wie ze steeds alle blogs lezen die verschijnen, door wie ze geïnspireerd raken. En ik kon daarover nooit zo goed meepraten. Ach, natuurlijk, er zijn veel goede Amerikaanse bruidsfotografen maar het feit dat ze vaak enorm veel geld verdienen met hun bruiloften staat me op de een of andere manier tegen. Jaloers? Wellicht. En ik heb er ook het geduld niet zo voor: speuren op Google, foto’s kijken bij een ander, blogs lezen. Ik ben altijd wel met iets bezig en om daar nu echt de tijd voor te nemen, nee, dat deed ik eigenlijk nooit.

Half januari vond er in Maarssen een groot bruidsfotografen-evenement (Wordfeud anyone?) plaats. Een dag van netwerken, uitwisselen, albums bekijken en er werden ook workshops gegeven. Al weken van tevoren kon je je daarvoor inschrijven en ik weet nog dat ik dacht: ‘oh dat fotografenstel! Die wil ik wel eens in het echt bekijken’. En zo schreef ik me in voor een workshop poseren. Als een echte kritische puber dook ik ergens achterin de zaal, armen verdedigend over elkaar, weg achter een grote collega. ‘Overtuig mij maar eens’ snoof ik. De workshop begon met een filmpje met foto’s door het stel geschoten op een lekker muziekje. Muziekje: niks mis mee. Maar die foto’s… ja hallo, zo kon ik het ook! Alleen maar bruiden die zo model hadden kunnen zijn. Tuurlijk. Blauwe luchten, stralende gezichten. Alsof het in Nederland nooit regent… tsk.

De presentatie begon. Vol kwinkslagen en grappen vertelde het duo over hun manier van werken, de interactie die ze met hun bruidsparen hebben, de flow die ze met ieder bruidspaar opnieuw proberen te bereiken, de improvisatie die keer op keer geweldig uitpakt omdat ze weten wat ze doen. In de eerste tien minuten siste ik nog een paar kritische opmerkingen naar de fotograaf naast mij. Maar al snel werd ik stil. Ik werd gegrepen. Ik kon me helemaal voorstellen hoe dat met een bruidspaar zou gaan want met mij gebeurde hetzelfde: ik hing aan hun lippen, vond het geweldig wat ze lieten zien maar raakte ook geïntrigeerd door hun manier van interactie en werken. Aan het einde van de presentatie vroeg een van de toehoorders of het filmpje van het begin nu, met de verhalen en kennis uit de workshop, nogmaals kon worden vertoond. En ik keek echt volledig ánders. De foto’s grepen me. Zo wil ik ook werken, dit past bij mij!

Diezelfde avond liet ik aan mijn vriend op de iPad hun website zien. Nee, ik ga het zeker niet kopiëren want ik ben Simone en dat is altijd anders dan wat zij doen. Maar ik ben wel oprecht geïnspireerd geraakt. En ik kan je vertellen: voor een eigenwijs nest als ik ben is dat behoorlijk bijzonder!

Hieronder drie van hun foto’s (met toestemming uiteraard), die ik echt waanzinnig mooi vind. De sluiers, de manier waarop ze de ruimte gebruiken. De foto’s ademenen een sfeer van rust en vrijheid die ik prachtig vind. Wie ze zijn? Sassen en Verstraaten!

In november kreeg ik dan ook een mail. Mark zou gaan trouwen en of ik wellicht beschikbaar was als fotograaf? Leuk! En dus ontmoetten we elkaar bij Mark thuis waar ik kennismaakte met zijn aanstaande Dominique, dochter Meike en een lieve hoogbejaarde poes. Ook met Dominique was er gelukkig al snel een klik. Hun bruiloft zou niet al te uitbundig worden, maar gezellig en intiem en – en dat vond ik persoonlijk dan weer extra leuk – in Leiden! Ik heb mijn hele studietijd en nog een tijdje erna in Leiden gewoond en ook al woon ik nu al ruim elf jaar in Den Haag, ik mis Leiden nog steeds. De grachten, de burcht, de hortus, de vele eetcafeetjes, de studentensfeer. En natuurlijk het prachtige oude stadhuis.

Vorige week was het zover. Toen ik ‘s ochtends wakker werd, kletterde de regen tegen de ramen en ik vreesde het ergste voor de rest van de dag. Maar toen ik net na de middag in Leiden arriveerde was de stortregen al veranderd in een beetje miezer en het zou zelfs nog droog worden met een heerlijk zonnetje! Dominique was bezig met de laatste voorbereidingen aan haar uiterlijk. Zelden heb ik een bruid gezien die zo relaxed en ontspannen was vlak voor het grote moment. Super! Nadat Mark haar had opgehaald (‘wow wat ben je mooi, oh je bent écht heel erg mooi! Jee, oh.. ik ben er stil van…’) reden we naar de hortus voor wat foto’s omdat het buiten voor de strapless jurk van Dominique toch wat aan de koude kant was. Wat een boel herinneringen heb ik daar zelf ook liggen zeg, en wat leuk om daar dan nu een bruidsreportage te mogen maken.

In de kas hebben we een korte reportage gemaakt. Mark en Dominique zijn beiden niet zo van het uitgebreid poseren, dus genoeg foto’s om te laten zien hoe blij en verliefd ze waren en hoe mooi ze eruit zagen en terug naar huis. Daar was inmiddels de hele familie gearriveerd en gezamenlijk togen we naar het stadhuis. Wat een heerlijk licht heeft dat! Een grote, prachtige hal die in open verbinding staat met de trouwzaal en waar het bruidspaar langzaam door naar voren loopt, terwijl de gasten in de trouwzaal op hen wachten: geweldig! Maar ook het licht en de aankleding in de trouwzaal zelf zijn heel mooi en sfeervol.

Na de ceremonie en een groepsfoto op de trappen aan de voorkant van het stadhuis verhuisden we naar een restaurantje onderin het stadhuis, waar iedereen kon feliciteren en waar het glas geheven werd. Ik maakte nog wat foto’s van de borrelende en pratende familie en vrienden en toen het hele gezelschap langzaam richting dinertafel verhuisde, verdween ik weer naar huis. Wat een bijzondere en intieme bruiloft!

Wanneer je als bruidsfotograaf dicht bij het strand woont, komen er ook regelmatig strandbruiloften op je pad. Van collega’s die wat verder naar het oosten wonen krijg ik nog wel eens enigszins jaloerse reacties: ‘oh dat zou ik ook wel eens willen, een strandbruiloft!’. Ik heb er inmiddels al aardig wat gefotografeerd maar ik blijf zelf ook nog iedere keer even enthousiast als een bruidspaar in het kennismakingsgesprek vertelt dat er plannen zijn om het strand in hun dag te betrekken. Soms gaat het alleen om de fotoreportage, soms wordt alleen het feest aan het strand gevierd, maar soms vindt ook de hele dag, inclusief de huwelijksvoltrekking plaats op of bij het strand.

Wat maakt het strand nou zo magisch? Ik denk dat een aantal elementen meespeelt. Ten eerste zie je normaal gesproken op het strand natuurlijk vrijwel geen mannen in pak of dames in mooie jurken. Korte broeken, bikini’s, sportkleding, dat is eerder wat je verwacht. En dat contrast, tussen zand, zee en nette kleding, maakt de foto’s vaak al spannender. Ten tweede vind ik zelf de weidsheid van het strand en de leegte erg mooi. Op bruidsfoto’s in een bos of ander natuurgebied is vaak nog zoveel meer te zien dan alleen het bruidspaar, dat je oog ook naar de andere delen van de foto wordt getrokken. Maar het uitgestrekte strand en water tot aan de horizon geven zeker de sfeer van buiten en natuur, maar met alle aandacht voor het bruidspaar. Ook qua compositie kun je veel spelen op het strand en door de leegte kun je ook spelen met je perspectief. En dan zijn er als derde de wolkenluchten. Variërend van strak blauw tot spierwit, tot diepgrijs, met allerlei lagen of juist helemaal egaal. Voor mij is dat zo typisch Hollands, zo herkenbaar!

Kortom: ik ben groot fan van het strand. En als de bruid en bruidegom in kwestie bereid zijn om hun schoenen en kousen uit te trekken en met de voeten het water in te gaan ben ik helemaal niet meer te houden. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet om toch al mooie foto’s te kunnen maken, maar het geeft het wel iets extra’s. Wellicht kun je je voorstellen hoe ik zat te stuiteren achter mijn computer toen er onlangs mail binnen kwam van een reeds getrouwd stel: of ik deze zomer op een mooie warme dag een keer foto’s van hen wilde maken terwijl ze met trouwkleding en al de zee in gingen. Eh… nou, vooruit dan maar, woohoo!