Ik groeide op in Eindhoven, ver van de zee. Het strand was iets dat ik alleen zag als we op vakantie waren, ergens in Noord-Holland aan de kust. Tot ik ging studeren en in Leiden belandde en een aantal jaar later in Den Haag. Opeens werd het strand een plaats om even heen te gaan om uit te waaien, na het eten in de zomer nog even koffie te gaan drinken of veilig achter glas de golven te bekijken bij hevige storm.
Wanneer je als bruidsfotograaf dicht bij het strand woont, komen er ook regelmatig strandbruiloften op je pad. Van collega’s die wat verder naar het oosten wonen krijg ik nog wel eens enigszins jaloerse reacties: ‘oh dat zou ik ook wel eens willen, een strandbruiloft!’. Ik heb er inmiddels al aardig wat gefotografeerd maar ik blijf zelf ook nog iedere keer even enthousiast als een bruidspaar in het kennismakingsgesprek vertelt dat er plannen zijn om het strand in hun dag te betrekken. Soms gaat het alleen om de fotoreportage, soms wordt alleen het feest aan het strand gevierd, maar soms vindt ook de hele dag, inclusief de huwelijksvoltrekking plaats op of bij het strand.
Wat maakt het strand nou zo magisch? Ik denk dat een aantal elementen meespeelt. Ten eerste zie je normaal gesproken op het strand natuurlijk vrijwel geen mannen in pak of dames in mooie jurken. Korte broeken, bikini’s, sportkleding, dat is eerder wat je verwacht. En dat contrast, tussen zand, zee en nette kleding, maakt de foto’s vaak al spannender. Ten tweede vind ik zelf de weidsheid van het strand en de leegte erg mooi. Op bruidsfoto’s in een bos of ander natuurgebied is vaak nog zoveel meer te zien dan alleen het bruidspaar, dat je oog ook naar de andere delen van de foto wordt getrokken. Maar het uitgestrekte strand en water tot aan de horizon geven zeker de sfeer van buiten en natuur, maar met alle aandacht voor het bruidspaar. Ook qua compositie kun je veel spelen op het strand en door de leegte kun je ook spelen met je perspectief. En dan zijn er als derde de wolkenluchten. Variërend van strak blauw tot spierwit, tot diepgrijs, met allerlei lagen of juist helemaal egaal. Voor mij is dat zo typisch Hollands, zo herkenbaar!
Kortom: ik ben groot fan van het strand. En als de bruid en bruidegom in kwestie bereid zijn om hun schoenen en kousen uit te trekken en met de voeten het water in te gaan ben ik helemaal niet meer te houden. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet om toch al mooie foto’s te kunnen maken, maar het geeft het wel iets extra’s. Wellicht kun je je voorstellen hoe ik zat te stuiteren achter mijn computer toen er onlangs mail binnen kwam van een reeds getrouwd stel: of ik deze zomer op een mooie warme dag een keer foto’s van hen wilde maken terwijl ze met trouwkleding en al de zee in gingen. Eh… nou, vooruit dan maar, woohoo!
